قصه من و سارافن مشکی

قصه از کی شروع شد؟  حقیقتا نمیدانم.  

آنچه از آن مطلع هستم  این است که سالهای طولانی است که من دنبال سارافن بلند ساده هستم،  در چهارده سالگی دنبالش دربازار تجریش می گشتم،  یک سارافن مشکی با چهار راه های خاکستری را که داده بودم برایم دوخته بودند. و رویش دو تا جیب گنده داشت را ازآن موقع یادم می آید. 

در بیست و چند سالگی رفتیم پیش یک خیاط محترم و دو سه چهارتایی دوختم، در واقع بعد از ناکامی در یافتن سارافنهای مورد علاقه ام در فروشگاه تلاش کردم آنهارا خلق کنم، یک سارافن خاکستری، یک جین تیره، یک قهوه ای خوش دوخت از آنهاباقی ماند که هنوز آن قهوه ای عزیز را که پارچه اش را مادرم داده بود را دارم و برایم ارشمند است.

 در سی و چند سالگی دیدم در حوالی میدان ولیعصر در مغازه ی باحال فروشی  که لاله کشف کرده بود دارم دنبال سارافن بلند مشکی میگردم، بعد در پاساژی که ته کوچه ای در میدان ولیعصر زده بودند دنبالش گشتم و سارافنی را با پارچه ساتن چاپ شده از گل و بلبل های سنتی ایرانی از آنها هنوز در کمدم مانده است. 

در سی و چند سالگی در استوک فروشی دنبال سارافن بلند ساده می گشتم و یکی از موفق ترین سارافنهای جهان را خریدم که یک مشکی ساده ی بلند بود که تا قوزک پا می رسید و با جنس مرغوبی که داشت(یک چیزی شبیه کرپ گاباردینبود) رویش نقاشی کردم و این ترکیب عالی و موفق یکی از فعال ترین لباس هایی که بوده و طی بیشتر از ده سالی که دارمش هنوز می پوشمش!

یکبار هم تلاش کردم بروم کلاس خیاطی تا یاد بگیرم سارافن بدوزم، اما تلاشم با شکست کامل روبرو شد و فهمیدم خیاطی کار من نیست! 

من حتا بارها در دیجی کالا و اسنپ هم دنبال سارافن بلند مشکی گشته ام و اکثر خریدهایم ناموفق بود چون بد دوخت و بی جنس بودند. 

 دیروز ها دیدم در چهل و یک سالکی همچنان دارم دنبال سارافن بلند مشکی میگردم و به خودم گفتم هع!!!! 

حالا شمام اگه سارافن مشکی خوشگل و خوش دوخت می شناشین مدیونید اگه منو صدا نزنید

---

پ. ن: 

پست را که نوشتم انگار یکهو جرقه ای،  رفتم تو دیوار هم دنبال سارافن مشکی جنس دار گشتم 

درمان

مدت بسیار زیادی از آخرین باری که نوشته ام میگذرد  و نه اینکه به نوشتن فکر نکرده باشم،  نه!  راستش را بخواهید اتفاقا به نوشتن زیاد فکر میکنم،  به موضوعات و محتواهایی که دلم می خواهد از آنها بنویسم،  ازکتاب داستانی که با آقای سام با هم نوشته این و از قصه هایی که برایم میگوید و از عشق!  عشقی که چون هوا و آبی رایگان از دل رود و دریایی بیکران بر من می جوشد و من در انوارش بدجوری غرقه ام،  کیپ تا کیپ،  لب به لب،  طوری عشق اندود هستم که حس بیمار شفا گرفته از زریح را دارم. 

ای مردم، من شفا گرفتم! دلم میخواهد عربده بزنم و در صحن فریاد کنم و بدوم که ای مردمان،  من شفا گرفتم،  به من نظر کردند و من نظر کرده ام انگار و بعد لابد پیراهنم را به تبرک چاک چاک کنند که شفا بگیرند(من آدم مذهبی ای نیستم اما واقعیت هیچ تمثال دیگری برای بیان حسم غیر از این ییمار گره زده به زریح را پیدا نکردم) 

بارها و بارها این جمله را به خودم میگویم و مثل قاشق چای خوری که شکر را در فنجان قهوه به هم بزند تا شیرینی شکر حل شود دوباره کامم شیرین می شود و دوباره و دوباره و باز میگویم و باز دلم غش می رود برای این حس سیال و دوست داشتنی که مرا عمیقا در برگرفته است. 

سام طوری مرا دوست دارد و طوری عشق و محبتش را نثارم میکند که حس میکنم اگر اندازه ی کره ی ماه بودم و به همان اندازه فرو رفتگی و حفره و سوراخ و چاه ویل داشتم،  همه ی این سوراخ ها پر شده بود.

صدایم میکند مامان پروانه

بعد میگوید،  من...  اینجا اندکی وقفه می اندارد در کلامش،  بعد دهنش را پر میکند و ادامه میدهد،  تورو دوستت دارم!  و این تو رو یک طوری میگوید که آدم حس برگزیده شدن و بزرگ شدن و ارزشمند بودن و...  میکند. 

میگویم سام،  من تو را عاشق،  میگوید جونم. 

پسرک شبیه تکه ای ابر است، هرجا می رود،  هوا خوب و مطبوع میشود،  مثل طراوت است، با حظورش همه چیز با کیفیت میشود،  پسرک خوده خوده خود زندگی است. 

هنوز کار نمیکنم اما از اینکه تمام زمان و برنامه ام را برای بودن با او می چینم،  شادم.  از اینکه شب کنارش میخوابم،  خوشحالم و اینکه سر صبح که بیدار می شود و دنبال بغل میگردد می چرخد و میاید به سمتم حس خوشایندی دارم که با هیچ چیز عوضش نمیکنم. 

حسی که شبیه یک چشمه است، میجوشد و چون چشمه ای گوارا جاری می شود و ثانیه ثانیه پیش میرود و جاری میشود و تن ثانیه ها را خیس میکند. 

من داشتن و بودن با پسرک را انتخاب کرده ام و این انتخاب انگار همه ی ثانیه هارا معنی دار میکند،  وقتی خوابش نمی برد و صد تا قصه میخواهد،  وقتی بد قلق میشود و دیوارهای خانه را نقاشی میکند و وقتی عصبانی میشود و می زند تو سرو کله ی خودش

چیزی از این رهگذر برانگیخته و کفری ام نمیکند،  انگار که این غذا را قبلا خورده ام و حالا خودم در یک رستوران نشسته ام و سفارش داده ام،  از اینکه مزه و طعم و حجم غذا و تزیین و فولان و بهمانش هرشکلی باشد،  مشعوف میشوم و منتظرم از تست هر ذره اش لذت بیشتری نصیبم شود و خوب مزه اش کنم و کیف کنم نه اصلا کیفور شوم از این زمان محدود و موقت که میدانم در گذر است و او به زودی بزرگ میشود و شاید دیگر دلش نخواهد روزی صد مرتبه بغل بدهد به مادرش. 

وقتی از درمان میگویم واقعا منظورم درمان است، حس میکنم ما آدم ها برای شفا پیدا کردن باید در عشق غوطه ور شویم،  انگاه تمام چرک و غصه و کدورت و ملال و هزار و یک ترومای فرو خورده ی کودکی و بزرگسالی مان به قدر کفایت خیسانده می شود و درمان می شود. 

حس میکنم عشق داروی درد بی درمان ماست،  عشقی بی غل و غش و واقعی که تمام نقاط کدر و خاکستری را از زلال وجود ادم بشورد و ببرد. 

و پسرکم،  شیرین ترینم،  دردانه ام،  جان شیرینم...  تو مرا درمان کردی. 

دودلینگ؛ وقتی خط‌خطی کردن، یه جور آرامشه

تا حالا شده حواست نباشه و همین‌جوری شروع کنی یه چیزی رو خط‌خطی کنی؟

 مثلا موقعی که پای تلفنی یا توی یه جلسه‌ی خسته‌کننده نشستی، یهو می‌بینی داری روی کاغذ یه سری شکل بی‌معنی می‌کشی؟ 

به این می‌گن دودلینگ.(doodeling) 

 و جالبه بدونی همین خط‌خطی‌های ظاهراً بی‌هدف، یه جور هنردرمانی واقعی هستن!

خیلی وقتا فکر می‌کنیم برای اینکه هنر رو تجربه کنیم، باید ابزار گرون بخریم یا کلاس حرفه‌ای بریم.

 ولی دودلینگ اصلاً این‌جوری نیست. 

نیاز به هیچی نداری جز یه تیکه کاغذ و یه خودکار یا مداد ساده. 

هیچ هدف خاصی هم لازم نیست داشته باشی. فقط بذار دستت حرکت کنه.

خوب حالا باید بگم که دودلینگ یعنی چی اصلاً؟

دودلینگ یعنی نقاشی کشیدن بدون فکر قبلی.

یعنی همین که یه سری خط، طرح، شکل، نقطه یا الگوی تکراری بکشی، بدون اینکه بدونی قراره چی دربیاد. 

ممکنه یه گل دربیاد، یه چهره‌ی خیالی، یا فقط یه سری موج و خط صاف. مهم نیست چی می‌کشی، مهم اینه که این فرایند باعث می‌شه ذهنت آروم‌تر بشه و خودتو بهتر حس کنی.

میدونی چرا دودلینگ این‌قدر آروم‌کننده‌ست؟

واقعیت اینه که ذهن ما خیلی وقتا پر از صداست. 

پر از فکر، استرس، نگرانی، خستگی. دودلینگ باعث می‌شه یه جور مراقبه‌ی ساده اتفاق بیفته. چون دستت درگیره، مغزت آروم می‌گیره. خیلیا می‌گن وقتی دارن دودل می‌کنن، اصلاً متوجه گذر زمان نمی‌شن.

و جالب‌تر اینکه، ناخودآگاهت هم از طریق این خط‌خطی‌ها خودشو نشون می‌ده. گاهی حتی بعدش که به طرح‌ت نگاه می‌کنی، می‌فهمی پشتش یه حس یا فکر قایم بوده که خودت هم حواست نبوده!

و من میخوام بهت بگم که چطوری شروع کنی؟! 

اصلاً کار سختی نیست. یه دفتر یا چند برگ کاغذ مخصوص دودل‌هات درست کن. یه موزیک آروم بذار یا توی سکوت باش. بعد فقط... شروع کن. بدون فکر. بدون برنامه. بذار دستت خودش راهشو پیدا کنه.

اگه بخوای تمرینی داشته باشی، اینو امتحان کن: 

چشم‌هات رو ببند و یه خط بی‌هدف بکش.

بعد، با چشم باز شروع کن به پر کردن فضای اطرافش با شکل‌های تکراری.

اصلاً به اینکه "خوب شده یا نه" فکر نکن. چون توی دودلینگ، خوب یا بد وجود نداره.

و در آخر  یه دعوت دوستانه دارم برات... 

اگه دنبال یه راه ساده، بی‌هزینه و صمیمی برای آروم کردن خودت یا حتی شناخت بیشتر از خودت هستی، دودلینگ رو امتحان کن.

 لازم نیست هنرمند باشی. فقط کافیه یه کم کنجکاو باشی و اجازه بدی دست‌هات حرف بزنن.

---

پ. ن: 

و اگه خواستی تجربه‌هات رو به اشتراک بذاری، خوشحال می‌شم ببینم دودل‌هات چه شکلی دنیای درونت رو نشون دادن و درموردش گپ بزنیم، کافیه برام تو پیج اینستا دایرکت بفرستی 

بعده هزار سال سرما خوردگی

یه نفر بود بهم می گفت همیشه مریض! حالا خودش مریضه!

من اجازه دارم بشکن بزنم؟

در ضمن باید اعتراف کنم رمز موفقیتم فقط دمنوش زنجبیل بوده تا کنون، اون قدر زنجبیل خوردم که شبیه کوکی زنجبیلی شدم!

نردبان

باز آمده ام پایین.

 انگار که زندگی نردبانی است که تمام اوقاتم را بین پله هایش بالا و پایین رفته ام. بالا که می روم می توانم از دیوار همسایه گل های قشنگی ببینم، بوته های بزرگ رزماری به گل نشسته و دشت شقایق های وحشی از سوی دیگری پیداست، آفتاب می تابد و آهو به بچه اش شیر می دهد و انعکاس سنگ روی آب می رقصد و سنگ در آب فرو می قلطد و پایین می رود و دایره دایره دایره موج میسازد.

 پله های میانی طعم قرمه سبزی و کشک و آب دادن به گلدان ها را دارد، گاهی خیلی خوب جا می افتد و می چسبد و گاهی طوری بی قاعده و احمقانه می شود که دلم می خواهد بریزمش تو آشغالی.

پله های پایین اما هیچ جای خوبی نیست.

یاد بچگی های زخم خورده ام می افتم که معلم هایی بودند که نامهربان بودند و لباسی که نباید پاره میشد و شده بود و هیچ کس دوستت نداشت و مفت آویزان بود و هیچ دوستی هم نداشتی  و این آخری دردش به واقع از همه چیز بیشتر است.

پله های پایین نردبان آنقدر جای بدی است که همه چیز و همه کس را مقصر می دانم که چرا آنجا، آن جای خیلی تاریک، رهایم کرده اند و به دادم نمی رسند و دستم را نمی گیرند که بیرون بیایم و خوب می دانم که خودم باید بالا بیایم.

امروز، نردبان من خشک و بی رمق به دیوار گلی تکیه زده که روی پله ی اولش نشسته ام و پاهایم روی زمین تاب می خورد و هیچ اشتیاقی مرا به بالا هدایت نمی کند . . . تا کی باشد که سر از گریبان بیرون بکشم و بوی یاس مرا با خود بالا ببرد، نمی دانم؟

چه زود مبگذرد

داشتم سام را می خواباندم،  ناگهان یادم آمد

ده سال پیش وقتی دندان پزشک داشت روی دندان هایم کار میکرد و بین حرف هایش گفت عمر این ترمیم ها موقت است و ده سال بیشتر عمر نمی کند،  طوری به حرفش گوش دادم،  انگار که ده سال بعد،  هرگز از راه نخواهد رسید و تا وقتش برسد،  هزاران سال وقت دارم. 

دختر ده سال پیش را مجسم میکنم که چه شکلی بود، هفته ای سه روز باشگاه میرفت و با برنامه ی مرتب نزد دندانپزشک می آمد، باریک و ترکه ای بود،  از رابطه اما سهمی نداشت و در خانه ی بسیار بزرگ و خوشگلش تنهایی سر میکرد،  با ماهی ها و گیاهان و نور هم صحبت بود و روی شال و کیف و کفش نقاشی میکرد و می فروخت و تازه موفق شده بود خانه ی کوچکی بخرد. 

چقدر زندگی شکل دیگری بود، چقدر آدم عوض میشود... 

اینجا که ایستاده ام اما دندان هایم به صدا در آمده و هیچ حالشان خوب نیست و باید دوباره برنامه ی دندانپزشکی را آغاز کنم. 

کودک تقریبا دو ساله ای دارم که همه زمان و جانم را برایش میگذارم و از معاشرت با او از تمام جهان لذت بیشتری می برم،  بینهابت بار با او شیرین ترین لحظه های زندگیم را چشیده ام و سیراب شده ام از شهد و شکر و نبات و.... 

کار درست درمانی ندارم،  با یک بار تجربه ی سزارین هنوز هم جزو باریک تنان محسوب میشوم و این مایه ی سرخوشی ام میشود. 

درگیر افسردگی و بیماری هستم البته

 دوباره سرما خورده ام و انقدر این سرما خوردگی ها طولانی میشود که دیگر از همه چیز ناامید و تاریکم کرده است،  بهتر میشوم،  سام سرما میخورد،  او که بهتر میشود،  یار سرما میخورد و وقتی او بهتر میشود من دوباره سرما خورده ام و این سیکل معیوب همین طور ادامه پیدا میکند. 

دکتر اخری برایم آزمایش خون مفصلی نوشت تا چک کند چرا هی سرما میخورم اما هنوز فرصت نکرده ام انجامش بدهم 

از خودم می پرسم چطور بود؟  راضی هستی؟  زندگی با کیفیتی بود؟ 

گنج

امروز با سام رفته بودیم ساحل.

پسرک عاشق شن‌بازی است. با یک بیل کوچولو و چند تا سطل رنگی، ساعت‌ها سرگرم می‌شود، چنان غرق در دنیای خودش که انگار هیچ چیز در این جهان به اندازه‌ی قلعه‌های شنی‌اش اهمیت ندارد.

من اما، چشمم به چیز دیگری بود. به زباله‌هایی که گوله به گوله اطارافمان جا خوش کرده بود، به بطری‌های پلاستیکی که میان ماسه‌ها گیر کرده بودند، به کیسه‌های رهاشده که انگار هیچ‌کس مسئولیتشان را قبول نمی‌کرد،  به لیوان هایی که یک نفر با آن سیراب شده بود،  به هزاران زباله ریز و درشتی که حس میکردم چشم هایم را آزار می دهند. 

از یار خواستم که زباله‌های اطرافمان را جمع کند. او هم بدون حرف، آستین بالا زد. در مدتی که سام شن بازی میکرد، او یک کیسه‌ی بزرگ زباله جمع کرد. پلاستیک‌هایی که روزی چیزی را در خود نگه داشته بودند، حالا بی‌هدف در  ساحل رها شده بودند. شیشه‌هایی که شاید روزی در دست کسی بوده‌اند، حالا تیز و شکسته زیر نور آفتاب می‌درخشیدند.

مردم ما را تماشا می‌کردند. نگاهشان را می‌دیدم، انگار چیزی درونشان تکان خورده باشد. می‌دیدم که چقدر مشتاق‌اند، انگار فقط منتظر یک اشاره، یک تلنگر، یا شاید حتی فقط یک کیسه‌ی زباله بودند تا آن‌ها هم دست به کار شوند.

اما هیچ‌کس جلو نیامد.

فقط نگاه کردند.

یک لحظه دلم گرفت. 

از این که چطور گاهی آدم‌ها برای انجام کار درست، نیاز به اجازه دارند. از این که چطور منتظرند تا کسی دستشان را بگیرد، تا کسی مسیر را نشانشان بدهد، تا کسی بگوید «بیا، این هم سهم تو.»

اما مگر زمین سهم نمی‌خواهد؟ مگر ساحل، دریا، این ماسه‌های نرم که زیر پایمان فرو می‌روند، مگر آن‌ها به ما زندگی نمی‌بخشند؟

سام بی‌خبر از همه‌چیز، همچنان مشغول بازی بود. باد میان موهایش پیچید، لبخند زد، دستانش را در شن فرو برد و گفت: «مامان ! گنج!»

به تکه‌ای صدف اشاره می‌کرد، صدفی که زیر انبوهی از زباله‌ها پنهان شده بود. نگاهش کردم و لبخند زدم. شاید واقعاً گنج پیدا کرده بود. شاید گنج همین بود؛ همین که هنوز می‌توانست زیبایی را میان این‌همه آشفتگی ببیند.

شاید اگر  کمی بیشتر چشم‌هایمان را باز کنیم، بتوانیم دوباره گنج‌ها را پیدا کنیم.

وقتی شکنجه گر تو باشی

وقتی از شیرین ترین تجربیات زندگی حرف می زنید، بی شک داشتن فرزند یکی از قشنگ ترین و شیرین ترین آنهاست، ناگهان فرزندی داری که از آن توست و تو او را به زندگی فراخوانده ای، هر بار دیدن رویش، لبخندش، حرکاتش، اصلا همین بودنش قند تو دلت آب می کند و از تماشایش سیر نمیشوی.

بارها شده که طوری تماشایش کرده ام انگار که سرندیپیتی است که چشم هایش را باز می کند و برق چشم هایش قلبم را لمس می کند و چیزی شبیه آن چه هیچ وقت شبیهش را تجربه نکرده بودم را لمس می کنم، چیزی شبیه سیراب شدن ، شبیه طعم شیرین آب، شبیه نور سپیده دمان، شبیه پرواز دسته جمعی چکاوک...

اما از آنجا که دنیا همیشه جمیع اضداد است و هیچ شیرینی و لذتی نیست که کنارش، مماس با آن، پهلو به پهلویش طعم زقنبود نباشد، این با کیفیت ترین تجربه ی زندگی (به زعم من) نیز با بسیاری از دشواری ها و تلخی ها همراه است.

انگار دنیا تیغی است دو لبه که یک سویش بران و تیز است و سوی دیگرش نرم و یواش و امن

همه چیز برابر تقسیم میشود، تلخی و شیرینی ، بالا و پایین، روشنی و تاریکی، غم و شادی

مباد که شادکامی جاری شود بی آن که تیره روزی ها را از سر بگذرانی، خدا نکند که خوش خوشانت بشود و آبی زیر پوستت برود و بی قید و شنگول سپری کنی و مباد که روزگار غم طولانی باشد، بالاخره شیرینی و شادکامی خودش را از یک گوشه ای نشانت میدهد  و تو را رهنمون به شادکامی می کند.

خلاصه که این چند روز که سام که از صبح طوری چشم باز می کرد که انگار خداوندگار دلربایی بود و می آمد تو بغلم خودش را جا می کرد و چرتکی با هم می زدیم که قدر جمیع خوشی های زندگی ام می چسبید حالا صبح را با نعره از خواب بیدار می شود و این گریه بند نمی آید که نمی آید. هر پشتکی بلد بودم میزدم از آهنگ و شعر و ددر و دودور و فولان و بهمان اما او کوتاه نمی آمد.

عقربه ی ساعت هنوز به هفت نرسیده است که مرا بیدار کرده است و دارم تلاش می کنم پسرکی را که از عوامل مجهولی ناراضیست را آرام کنم و خدا می داند که من در این لحظه نابه سامان ترین شرایط را دارم. چشم هایم از بی خوابی شب گذشته می سوزد و به شدت خوابم می آید، آنقدر خوابم می آید که نمی توانم کاملا هوشیار باشم و هی می روم تو در و دیوار. شصت پایم می رود تو کنج تخت و دردی شبیه فرو رفتن میخ در اعماق وجودم را حس می کنم، اوخخخخخ و یک لنگه پا به سمت اتاقش میروم، می شنوم که گریه می کند و صدا میکند مامان . من فقط می خواهم زودتر خودم را  به او برسانم و تا به برسم در آغوش بگیرمش دو سه بار تو در و دیوار رفته ام.

وخامت بی خوابی از آنجا شروع شد که حس کردم برای اینکه نیمه شب برای رسیدن به او سریع تر برسم جای خوابم که اتاق خواب مشترک با همسرم بود را بازه های زمانی محدود ترک کردم و گوشه ای  اتاق خواب پسرک شد پناه من برای ساعتی اما این سرگردانی بی خوابی م را بیشتر کرد و این شد که باز برگشتم سر جای قبلی اما با بی خوابی بیشتر .

ساعت سه صبح است و من نمی توانم درست بفهمم که چرا باید این ساعت بیدار شود و نخوابد و هرکاری میکنم باز خوابش نمی برد، در لحظه ای  که کاملا ناامید شده ام می رود سراغ پدرش و او را هم بیدار می کند و من می توانم سرم را روی بالش بگذارم، البته تا بیدار باش بعدی.

شش صبح است و من می دانم اگر خانه ما پنجره ای داشت که می توانستیم طلوع آفتاب را ببینیم بینهایت بار موفق می شدم آفتاب را پیش از بالا آمدن دم در خانه شان که تازه دارد در میآید که برود تو پست سازمانی اش بنشیند غافلگیر کنم اما ما پنجره نداریم.

تنها پنجره ی این خانه که در طبقه ی اول است به سمت حیاط خلوتی است که نمایش یک دیوار خاکستری است و بس و تنها چیزی که از آن بر می آید صدای کبوترانی است می پرند روی قسمت مسقف پاسیو و از آنجا گاهی می شود دمب شان را دید که تکان تکان می خورند و زودی هم می پرند و می روند. البته مراتب سپاس گزاری را از آن کبوتری که آمده دو تا تخم گوشه ی حیاط خلوت ما گذاشته را میکنم چون همان هم خودش یک چیزی است و گاهی سام را که بد خلقی می کند می برم پشت پنجره تا تخم مرغ ها را تماشا کند و جواب هم می دهد.

بی خوابی وقتی پشت سر هم اتفاق می افتد سخت تر و سخت تر می شود و تبدیل به یک شنکجه ی تمام عیار میشود. بی تعارف می گویم شکنجه، بعدا جایی خواندم که یکی از روش هایی که بازجویان برای اعتراف گیری استفاده میکنند همین بی خوابی است که نمی گذارند طرف بخوابد و آنقدر نمی گذارند بخوابد تا برای اندکی خواب حاضر می شود به کرده و نکرده اش اعتراف کند و دهان می  گشاید.

عشق تنها چیزی است که می تواند این شرایط وخیم را هدایت کند و به سامان برساند، اگر چه این شرایط دایمی نیست و بعد از چند روز بهبود پیدا می کند و عامل خارجی خود به خود رفع و رجوع می شود و خواب تکه و پاره بدل به یک خواب طولانی تا صبح می شود و زندگی دوباره گل و بلبل میشود.

بله، مریضم

چند روزی است که سام رو فرم نیست، معده اش تحریک شده وقتی چیزی می خورد  و بعدش آب زیادی مینوشد بالا می آورد، از ان‌ور هم تعداد دفعش که در روز یک بار بود به دو بار آبکی تغییر پیدا کرده.

بی حوصله و بداخلاق است و خیلی وقت ها فقط می‌گوید نع!

به وضوح خلق و رفتارش تحت این شرایط تغییر کرده و دست به پاره ای امورات عجیب و خطرناک می زند که هربار میخواهم اورا از این کار باز دارم ناخودآگاه می گویم؛ مریضی؟

بعد هم به خودم پاسخ می دهم بله، مریضم

و تازه می فهمم چرا وقتی آدم کار اشتباه و رو مخی ای می کند،میگویند مگه مریضی؟!

آقا معلم

در طول سفر بسیار کم و گزیده سخن گفته است، در حد یکی دو جمله. ناگهان موتور سواری از سمت راست سبقت می‌گیرد، مرد گویا متوجه نبوده تا به موتور سوار راه بدهد، موتوری صدایش را می اندازد روی سرش و داد و هوار راه می اندازد و راننده می‌گوید کارش اصلا قانونی نبوده و حالا نباید طلبکار باشد، موتوری که می بیند مرد بیراه نمی گوید ، حین گذشتن از کنار اتوموبیل فحش های رکیک و کش داری نصیب مرد راننده می کند و در شلوغی کنار گذر  آیت الله کاشانی گم می شود.

موتوری که می رود مرد آه سردی میکشد و می‌گوید چقدر ما بی فرهنگ شده ایم، چقدر عمیق و درونی بی تربیت هستیم و سرش را تکان می دهد.

برای اینکه کلامش بی پاسخ نماند می گویم آقا خودتان را ناراحت نکنید، متاسفانه مردم حالشان خوش نیست.

انگار حال مرد راننده هم ناگهان خراب می شود، در آن میل سکوت، می بینم که خودش را جمع و جور میکند و انگار که بخواهد از راز سر به مهری پرده بردارد، می گوید خانم من خودم معلم ادبیات بودم، پسرم عاشق کتاب خواندن بود، با هم هزاران کتاب خواندیم 

اما حالا که بزرگ شده، از کتاب خواندن متنفر است، می گوید من کتاب نمی خوانم، چون نمی خواهم شکل تو بشوم!

•

این پست را میتوانید در کانال یا در صفحه ی اینستاگرامم ببینید 

حالا می شود عکس های مامان را تماشا کنیم؟

راننده مرد پا به سن گذاشته ی محترمی است، همین که سوار می شوم به گرمی سلام و وقت به خیر می گوید و با اندکی تعلل شروع به حرکت می کند، متوجه می شوم دارد مسیر را اشتباهی می رود و میگویم برای خارج شدن از این شهرک باید بپیچد سمت چپ، دستش را می گذارد روی پیشانی اش  و آه کوتاهی می کشد و میگوید ببخشید خانم، مسافر قبلی اصلا حالم را خراب کرده است، یادم رفته لوکیشن را بزنم و بعد لوکیشن را فعال می کند و سفر را آغاز  میکند.

مدتی نگذشته است که می پرسم مگر برای مسافر قبلی چه اتفاقی افتاده بود؟

دوباره دستش را روی صورتش می گذارد می گوید والا خانم وقتی سوار شدند دو تا بچه سوار شدند، یکی پسر بود و سه ساله و یکی دختر، دو ساله،با پدرشان بودند، از بیمارستان دی سوارشان کردم همین چند تا کوچه پایین تر رساندمشان خانه. گفتم خوب، گفت والا تو راه ترافیک بود آقا خیلی مودب و با شخصیت بود گفت آقا ممکن است بچه ها کارتن تماشا کنند در ماشین؟ بچه ها هم خیلی با ادب و تربیت بودند و خیلی قشنگ حرف می زدند. گفتم چه ایرادی دارد؟ تماشا کنند، هر طور که بچه ها خوشحال باشند، همان طوری خوب است و بچه ها در تبلت کوچکی مشغول تماشای کارتن شدند و وقتی کارتن تمام شد از آقا پرسیدند می شود حالا عکس های مامان را تماشا کنیم؟

این را که گفت بغض کرد و دستش را گذاشت روی چشم هایش و دیدم که بغضش ترکید و اشکش جاری شد

صدایم را توی گلویم فشار دادم و با محکمی و لحنی که می گفت تند تند تعریف کن گفتم خوببببب؟

گفت از آقا پرسیدم پس مادرشان کجاست؟ آقا به بچه ها نگاه کرده و پرسیده بچه ها مامان کجاست؟ هر دو جواب داده اند نمی دانند که مادرشان کجاست

و آقا گفته که مادر بچه ها به تازگی در اثر سرطان فوت کرده است و آنها را تنها گذاشته است

پرسیدم خوب چرا از پدر مادرت کمک نمی گیری؟ گفت فوت کرده اند. خاله چی؟ خاله ندارند؟ چرا خاله دارند، می آید سر می زند اما خوب هر کسی درگیری های زندگی خودش را دارد. گفتم پس چه طوری زندگی می کنید؟ کی برای شما غذا می پزد؟ (در باور جامعه ی سنتی غذا پختن فقط کار زن هاست)

یک طوری با افتخار این را گفت که آقا گفته: خودم ، خودم می پزم، بچه ها هم گفته اند با کمک ما! ما پیتزا می پزیم، خمیر را وردنه میکنیم و می گذاریم توی سینی (اینجا را که تعریف کرد دلم برای بچه ها رفت)

پیرمرد همین طورکلمات را پشت هم می چید و پیش می رفت  و واقعیت سهمگین مرگ مادر را برایم باز و باز تر می کرد، مرگ مادری که دو کودک خردسال داشت و انگار که هنوز نمرده بود، انگار دست هایش که هر کدام یکی از آن دو طفل بود از خاک گور بیرون مانده بود و هر کدام را در گلدانی گذاشته بودند و پدر مشغول نگهداری و پرستاری از آن ها بودد اما مادر زیر خاک مانده بود و نمی توانست به این دو شاخه ی ترد و شکستنی و نابالغ آبی برساند، سایه ای بگسترد، خنکای برگی بر سرشان بپاشد . . .

یاد کتاب کوچک پسرم افتادم که در مورد پختن پیتزا است، کتاب این طوری شروع می شود؛ من و بابا بزرگم پیتزا با هم می پزیم، پیتزای سبزیجات و قارچ و کلم می پزیم؟ کلاه آشپزی مون کجاست بابا بزرگ جون؟ . . . 

به این فکر می کنم که از وقتی پسرک وارد زندگی ام شده است حتا یک روز هم به مردن یا اینکه دلم بخواهد نباشم یا اینکه اجازه داشته باشم که نباشم فکر نکرده ام، تنها به هشتاد و پنج سالگی ای که پسرک نوه هایم را بار می آورد فکر می کنم و حضورم در کنارش برای خنثی کردن بینهایت درد بی درمان زندگی و فولان و بهمان، اما واقعیت این است که هیچ تضمینی وجود ندارد که بتوانم حتا تا بزرگ شدن و از آب و گل درآمدنش کنارش باشم، به مادری که در عکس های تبلت می خندید فکر می کنم، به نوری که روی پیشانی و دندان هایش افتاده است، به رشته موهایی که تاب خورده و روی صورتش افتاده است، خدا کند که از دوران شیمی درمانی  عکسی ذخیره نکرده باشند تا بچه ها آن عکس را در حافظه شان ذخیره نکنند، به دست هایش، به حضورش در خانه که هنوز هم هست، به مرگی که تن زن بیچاره را ربوده بودو اینک روح زن به تمام قد در زندگی کودکانش جاری بود اما قطعا هیچ کس او را نمی دید و هیچ کس نمی دانست او کجاست . . . به زنی فکر کردم که وقت مردن چقدر از زندگی سرشار بوده است، چقدر آرزو و زندگی نزیسته و لحظه های ناب را  از او ربوده بودند.

حرف های پیرمرد که به اینجا رسید دیدم هنوز دارد گریه می کند، آن جمله ی اول مثل میخ بر قلبش نشسته بود و تکرار میکرد آخه من نمی دانستم وقتی بچه ها پرسیدند می شود عکس های مامان را تماشا کنیم؟!  . . .

به دلتنگی فکر کردم، به دل کوچک بچه ها که تنگ مادر بود، به مادری که معنی امنیت است، به پسرک که آنی بی من نمی ماند و هرجا که باشد باید نگاهم کند تا خیالش راحت شود که هستم، به سر انگشت هایم که کنار هم جمع کرده ام نگاه می کنم که قد یک ذره را نشان می دهند که قلب کوچولوی شان این قدری است، قدر یک ذره! 

---

پ.ن: ماجرا واقعی اما عکس تزیینی است

قیصر مـُـرد

نخیر،  اولین قیصری که من در زندگیم شناختم قیصر کیمیایی و بهروز وثوق نبود، اولین قیصر را در دید و بازدید های نوروز از دهان پدر و مادرم شنیدم که برویم خانه ی قیصر عید دیدنی کنیم و در همان تفکر کودکی من اسم عجیبی آمده بود که به گمانم باید صاحبش آدم خاصی می بود که شکل و قیافه اش فرق می داشت، خیال می کردم باید کلاه شاپوی مشکی سرش بگذارد و سیبیلش از بنا گوش در رفته باشد اما بنده خدا یک سیبیل جمع و جور دقیقا با مختصات بابا که تا ماست خور پایین می آمد و زیاد هم پت و پهن نبود داشت و عجیب ترین خصیصه اش شاید در جمع نبودن و ماندن در کنج خلوتی بود که برای خود به تنهایی گزیده بود. این تنها خصوصیت متفاوتی بود که توانسته بودم برای کشف کنم و بر عکس پدر من که همیشه وسط همه چیز بود و غیر از زمان خوابیدن تنها نبود، تفاوت فاحشی محسوب می شد.

خلاصه در تفکر آن سالها به این نتیجه رسیدم که قیصر ابدا آدم متفاوتی نیست و خیلی هم عادی است، تازه بعدش هم فهمیدم که قیصر اسم اصلی او نیست و این یک لقب است که دوست و رفیق هایش بهش داده اند و اسم واقعی اش یک اسم خیلی معمولی است و تازه کشف کردم که قیصر همان بابای دوست عزیزم محیا است که گمانم از وقتی شروع  کرده بودیم به راه رفتن و بازی کردن از خاکی کوچه ها همبازی های هم بوده ایم و به نظر می آمد که او باید یک بابای مهربان و عادی داشته باشد که مثل همه ی بابا های آن موقع که نان خریدن سر صبح و خانه آمدن با کیسه های بزرگ میوه روتین زندگی شان باشد.

تقریبا دو دهه از عمرم گذشت تا فهمیدم قیصر یک شخصیت سینمایی بسیار محبوب در بین همسالان والدینم و البته متعاقبا همسالان خودم هم بوده است که همه عاشقش بوده اند و به قولی تمام حرکات و سکناتش وایرال شده بوده و سکانس به سکانس فیلم هم میم بوده (درست نمی دانم عبارت میم را درست استفاده کرده ام یا نه اما به قول تینیج های امروزی وقتی یک قطعه از یک فیلم یا ویدو وایرال می شود و دست به دست می شود عبارت میم در مورد آن صادق است). فهمیدم قیصر نماد بزرگی از انرژی و نیروی مردانه و غیرت و مرام معرفت و فیلم فارسی و خیلی چیزهای دیگر است در چشم عامه ی مردم ارزشمند و محبوب می آمد.

خلاصه همان موقع که فهمیدم حرمت و قیصر و بهروز وثوق یک ارتباطی با هم دارند پرسیدم بابا راستی چرا اسم بابای محیا را گذاشته اید قیصر؟ و بابا برایم خیلی طولانی و مفصل توضیح داد که این آقایی که الان می بینی خیلی آرام و سر به زیر می رود و می آید و حسابی ایالوار است و فولان، یک وقتی جوانک مغرور و صاحب نامی بود که پاشنه هایش را می خواباناند و یه کتی راه می رفت و کت و شلوار فولان گران تومنی می پوشید و برای خودش برو بیایی داشت و جوان های دیگر این لقب را که نشانه ی تفاوت  او بود به وی داده بودند.

تعریف کرد که زیر بار زن گرفتن هم نمی رفت و خانواده اش برایش بزرگتری کرده اند و رفته اند برایش زن گرفته اند، زن قیصر یک موجود به تمام معنی رام و اهلی بود. آنقدر ناز و گوگولی و شکستنی و لطیف و مهربان که توانسته بود بالاخره با چنین مردی کنار بیاید و البته که این کنار آمدن هم بسیار سخت بوده است. در ذهن آن موقعم هم خیال کرده بودم که در مقایسه با شخصیت اصلی ، قیصر باید با یک رقاصه ی کاباره ای چیزی ازدواج می کرد تا در گیر و دار جمع و جور کردن زندگی اش و آب توبه ریختن رو همسر رقاصه اش به طعم شیرین خوشبختی می رسید.

قیصر دوست بابا بود و تازه شغل دایمی که منبع اصلی گذران زندگی ما بود هم از دوستی با همین قیصر آمده بود و بابا می گفت که کسی که ما را (خودش و برادرش) را سرکار برد همین آقا بود.

آن موقع ها که بابا تعریف می کرد، قیصر سر پر سودا و دماغ پر بادی داشت، با شاه فالوده نمی خورد و خیلی ها را تحویل نمی گرفت و برای خودش کیا بیایی داشت که بیا و ببین.

بابا و قیصر عقبه ی تاریخی دیگری هم داشتند، اگر چه بابا ده سال از او بزگتر بود اما در دوران هایی فراوانی از زندگی اش هم دوره ی هم بودند و غیر از رسم دید و بازدید که اول باید کوچکتر می آمد تا بعد بزرگتر عید دیدنی را پس دهد، نمی دانستم که بابا از قیصر مسن تر بود و تا همین چند وقت پیش ها که نشستسم و با محیا حساب کردیم نمی دانستم که بابا ده دوازده سال از قیصر بزرگتر بوده است و آن وقت شصتم خبر دار شد که ها! فکر کن کسی که ده دوزاده سال کوچکتر تو را ببرد سر کار، قطعا باید برش فراوانی داشته باشد که از هیچ کس بر نمی آمد جز خود بهروز وثوق بزرگ در نقش قیصر.

از پیشینیه ی تاریخی بابا و رفیق شفیقش می گفتم که از کجاهایی تاریخ با هم همسایه و همشهری و هم ولایتی بودند و رخت هایشان زیر یک آفتاب خشک می شد و سالها بعد که بابا ترک ولایت کرده بود و جوانکی صاحب آرزو روانه ی تهران پر زرق و برق شده بود و آمده بود برای خودش سهمی از زندگی را بسازد که ، ساخته بود و بعد تر با قیصر رفته بود کارمند شده بود و تمام عمرشان را صرف همین کار کردند و از قبل همین شغل در زندگی هایشان همه کار هم کردند.

آنها کارمند بیمارستان قلب شدند، قیصر در بخش مراقبت و پرستاری و بهیاری بود و بابا در بخش انتظامات، هر دو در همان بیمارستان خیلی بزرگ که چندین هزار نفر در آن مشغول به کار بودند، کار کردند و ریش سفید کردند و بازنشسته شدند و بعد از بازنشتگی برگشتند ولایت تا دوباره در یک خانه ی قدیمی و بین درختان تبریزی و گیلاس و گردو زندگی کنند. هر دو تقریبا یک دهه پس از بازنشستگی و اقامت در ولایت آنقدر پیرمرد شدند که عصا دست می گرفتند و هر دو پس از طی یک دوره ی بیماری رفتند.

حتا هر دو دقیقا وقتی بچه ها پیش شان نبودند، زندگی را ترک کرده بودند.

روز آخری که بابا رفت را به خوبی به یاد دارم که برادر و خواهرانم خداحافظی کردند و  رفتند و قرار شد که شب من همراه باشم اما وقتی رفته بودم عکس سونوگرافی را تحویل فولان بخش بدهم  و بابا چند دقیقه ای تنها بود  . . .  رفت، وقتی برگشتم دیدم کادر پزشکی ریخته اند روی سرش و دارند سینه اش را ماساژ می دهند و بابا برنگشت، هر کاری کردند او برنگشت و تمام شد.

زندگی ای که هیچ کم نداشت را به پایان رساند و انگار که از ماراتن طولانی حیات گذر کرده باشد و به منزل گاهی رسیده بود که فرق داشت، level up  شده بود انگار و رفته بود مرحله ی بعدی.

هر وقت به زندگی بابا فکر می کنم می گویم باید این شکلی زندگی کرد، بابا سه بار ازدواج کرد، در واقع چهار بار اما با یک نفر دو باز ازدواج کرد، یک بار بعد از یک قتل ناموسی اقدام به خودکشی کرد اما با خاکستر آتش و بی دارو و درمان زنده ماند، پس از ده ها سال تلاش و ناکامی برای بچه دار شدن چهار بار پدر شدن را تجربه کرد، در تهران زمین خرید و خانه ای ساخت که هنوز هم دایر است، خانه ی رویا هایش را در سرزمین مادری اش ساخت، باغی که همیشه می گفت عشقش بوده را آباد کرد و نامش در یک کتاب با عنوان بومی صخره نورد آمده که همگان را به شگفتی وا می داشته و  . . . 

بابا پس از اینکه مادرم رفت دوباره با همسر سابق ش ازدواج کرد و ده سال پس از آن ما را ترک کرد و وقتی تن خسته و بی جانش را در خاک گور گذاشتیم، بی واسطه نگاه مردی را در خاک می دیدم که زندگی را چلانده بود و از ورق به ورقه اش کام جسته بود.مردی را می دیدم که انگار در کالبد جیرجیرکی بوده است که پوست انداخته است و حالا جز این پوسته ی بی ارزش چیز دیگری را در خاک ، جا نمی گذارد.

هنوز هم وقتی به زندگی بابا فکر می کنم، چیز های جدیدی کشف می کنم که متوجه می شوم چقدر بابا قشنگ بوده است.

دیروز اما خبر درگذشت قیصر را شنیدم. وقتی داشتم با ویرایش و ادیت تصاویری که برایم ارسال شده بود آگهی ترحیم را طراحی می کردم پسرکم آمد کنارم نشست و با انگشت به عکس قیصر اشاره کرد و ناگهان گفت بابا عنادی.

بابا عنادی تو هستی بابا . . . 

دیدم با مرگ قیصر انگار دوباره قسمتی از تو در خاک رفته است، قسمتی که دوستی، دوستش را از دست می دهد.

زندگی همین شکلی تمام خواهد شد.

همین شکلی که آن مرد پر هیاهو که پاشنه های کفش هایش را می خواباند و با غرور روی زمین راه می رفت، عیالوار شد و بچه ها از سر و کولش بالا رفتند و همه چیزش شد زندگی عادی ای که به اندازه باشد و مریضی و درد و مسکن و دارو و یک روز روی یک تخت آی سی یو، وقتی بچگانت کنارت نیستند پر بزنی و بپری و بروی در باغ دیگری بنشینی . . .

و قیصر این چنین مـُـرد.

سرده

جایی میان قلبم،  چیزی فاسد و بویناک شده است،  چیزی کپک زده،  تاریخش گذشته یا هرچیز دیگری،  فقط میدانم در وجودم،  چیزی مرده است و سرمای این مردار، دارد مرا می کشد. سرمایی که انگار انتها ندارد و به عمق تاریخ وارد پرسپکیتوی بی انتها می شود و تا انتهای چاله ای که از آن سبب رخ داده است هزاران فرسخ راه است و آنقدری هم دور هست که خیال اینکه بلند شوم،  بروم آن ژاکت صورتی که مهری برایم از ترکیه آورده بود را بپوشم و چراغ قوه ای که درروی کانتر گذاشته ایم تا چاره ی تاریکی در وقت و بی وقت بی برقی هایمان باشد را بردارم و ببینم کجا،  کدام در،  لای کدام پنجره،  از کدام درز و سوراخ و شکاف باز مانده ای اینچنین سوز می آید و چاره اش کنم. 

بروم و ببینم کجا کدام پرنده، کدام مرغ،  کدام آبشار، کدام صحرای سوزان و کدام جنگلی مرده است؟  شبیه وقتی سیب زمینی یا پیاز در سبد چوبی بغل اشپزخانه میگنددو بوی تعفن همه جا را برمیدارد و تا بفهنی منشع بو کجاست،  مدت ها سرگردانی که چرا بو می آید و از کجا می آید... 

عمیقا سردم است

سه تا پیراهن و دو تا شلوار و کلاه و شال گردن و جوراب بلند پوشیده ام اما هنوز سردم است و پی در پی لیوان آب داغ کنارم میگزارم و تا سرد نشده سر میکشم و چند ثانیه ای، گرما دلم را پرمیکند،  شبیه داستان دخترک کبریت فروش اندرسون که با روشن کردن هر کبریت چند ثانیه غرق رویای شیرین میشد و با تمام شدن شعله ی کبریت ها رویا نیز، ازهم دریده میشد و البته که من  امید دارم سرگذشتم شببه دخترک داستان نشود که کبریت ها تمام شد، و دخترک را صبح در حالی که یخ زده بودپیدا کردند... 

دل

دل

آن زنبیل قرمز پاره است 

که ناگهان خرید های کودکی را پخش زمین می‌کند 

آن تربچه ی نقلی که از شستشوی سبزی، کف سینک جا مانده

آن لنگه دمپایی سرخی که کسی کودکی را‌ با آن تنبیه کرده است

و لاک زرشکی ای که از سر ناخن های زنی عشوه گر و قماض پریده

ماتیک شاتوتی رنگی است که زیر ماسک برای همیشه ماسیده باشد

دل

راه آب حمام است که گرفته است و 

عالمی از کف و آب که شناور مانده

پارچه ی سرخی ابریشمینی است که بدل به دم کنی شده است

بی عیار

بی قیمت 

دل دانه ی انار ساوه است که زن همسایه پیشکشی آورده بود، اما وقتی آن را شکستم، دانه هایش یکسره سفید و خشکیده بودند 

و بی آب همچون کویر

و بی مهر همچون جادوگر شهر دور

شبیه چراغ ترمز است

پشت چراغ قرمز خیابانی که همیشه ی خدا شلوغ است

دانه ی تسبیح است که وقتی کسی ذکر میگفت، از هم گسست

و هزار دانه شد

و هیچ گاه دوباره جمع نشد

دل، سرخی بینی و پف چشم بعد از گریه است

چون صدای سیلی ای در گوش

چون لکه ی خون در تهی گاه زنی که آبستنی را انتظار می کشد

چون لرزش دست در تراش تیغ اصلاح

و خودکار قرمزی که جوهرش را در جیب سپید ترین پیراهن

پس داده است

بی هوا

بی دلیل 

دروغی به نام lilypad.global

امروز میخواهم از ماجرای کلاهبرداری بنویسم ، اگر چه تلخ و گزنده و آزار دهنده است.

آنها آدم هع را با یک ربات پیدا می‌کنند  و به آنها پیشنهاد کار می دهند ، کاری که شبیه انجام تسک های مینی ربات های تلگرام است ، شما باید هر روز تعداد مشخصی تسک روزانه را انجام بدهید و سرماه حقوقی بین پانصد تا هزار دلار دریافت می کنید 

به این هر روز با انجام فعالیت های مشخصی میتوانید سود اندکی در حد چند دلار به دست بیاورید 

آنها به شما وعده می دهند که اگر میزان سرمایه ای که وارد پلتفرم  می شوید را افزایش دهید سود بالاتری را دریافت خواهید کرد اما هیچ وقت قرار نیست از این شغل سودی کسب کنید و هربار با یک بهانه ی واهی از برداشت سود سر باز می زنند 

آنها ادعا می‌کنند با پروژه ی wwww.lilipad.tech مرتبط هستند اما دروغ است و هیچ ارتباطی بین آنها وجود ندارد و  با طراحی ای که شبیه ساعت اصلی است ادعا می کننده که بین آنها ارتباطی وجود دارد  چون این پروژه بر اساس واقعیت جریان دارد و آنها با این توهم دروغ از مخاطبان خود کلاهبرداری می کنند و با این ادعای کذب از ایرانیان و فارسی زبانان کلاهبرداری می کنند 

جالب اینجاست که زبان سایت  فارسی و انگلیسی است و یقینا کاربران فارسی زبان زیادی داشته اند  که مورد کلاهبرداری قرار گرفته اند

چند روز اول شما با سود اندک فعالیت میکنید اما ناگهان در یک تسک درگیر مبالغ بالای منفی می شوید که باید آنها را برای ادامه ی تسک پرداخت کنید 

در ادامه چون مبلغ کوچک را پرداخت کرده اید و تصور می کنید می توانید با پایان تسک به پولتان دسترسی پیدا کنید ، آن را ادامه می دهید 

اما واقعیت این است که تا پایان تسک مبالغ همین طور افزایش پیدا میکند 

و شما هیچ وقت نمیتوانید به سرمایه خود دسترسی پیدا کنید 

www.lilypadglobal.com

سایتی که به دروغ خود را منتصب به آن می‌کنند تا اعتماد بیشتری جلب کنند :

www.lilypad.tech