ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
1 | ||||||
2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
30 | 31 |
دیروز خیلی ناکهانی از اینجا سردر آوردم: +
آخرین پستی که آنجا هوا کرده بودم از یازده سال پیش بود، بعدش رفته بودم آن یکی وبلاگ را ساخته بودم و بعدش که بلاگفا آن یکی را خورد و فیلتر شد و فولان و بهمان این یکی را از سال 92 ساخته ام و . . .
چندیت تایی از پست هایش را خواندم، چقدر داغدار بودم و چند سال طول کشیده تا این داغ رنگ ببازد و دیگر نمیخواهم داغدار باقی بمانم
بعد در نهایت بعد از خواندن پست های بیشتر به این نتیجه رسیدم که همین شکلی که الان هستم بودم فقط چس ناله هایم بیشتر بوده انگار!
احتمالا بزرگ شدن ارتباط مستقیم داردبا کوچک شدن چس ناله!
بعضی وقتا خودت متوجه تغییر نمیشی
و تغییر جزئی از بزرگ شدن و گذر زمانه
yessssss
یعنی هرچی حرف ادبی و هنری اومده بود تو ذهنم با جمله آخر شسته شد و رفت
سلام پروانه عزیز. من از پاییز 92 نوشته های شما رو میخونم(خیلی دقیق یادمه اون روزها رو چون حال خوشی نداشتم و با خوندن آروم میشدم). شما همون خانم هنرمند خوش قلبی که بودید هستید. فقط قلمتون و فکری که پشتش هست مدام پخته تر و بهتر تر میشه.
خوب باشید
موچکررررررررررم





افکارتون پخته تر شده و روند رو به رشدتون محسوس هست
سلام پروانه جان. سالها پیش یادمه که شما رو هر روز میخوندم،وقتی که مارگزیده بودی وقتی که یادداشت های پا برهنه شدی... سرعت زندگی از یه جایی نگذاشت دنبالت کنم. حالا چند روز بود از این سر دنیا تو فکرت بودم، خوشحالم که پیدات کردم و خوشحالم که خوبی. شاید لازم داشتم ببینم که تو خوبی تا باورم بشه میتونم از این روزا بگذرم و خوب بشم...
مانا باشی
سلامت باشی سارای نازنین
بعد از سال ها برگشتم و فیدخوانم رو راه انداختم و دوباره اومدم سراغت. یکی یکی همه وبلاگایی که میخوندمو چک کردم فقط تو موندی دیگه هیچ کدوم نمینویسن. چقدر خوشحال شدم که هستی و سرحالی . از انوموقع که کل کل ها تو با مار مینوشتی و از اون روزی که باهات زار زار اشک ریختم تا الان خیلی گذشته واقعا از اینکه دوباره دیدمت خوشحالم
سرت سلامت خانم نگار