بعضی آدما اونقدر عمیق لبخند میزنن، اونقدر چشاشون مهربونه، اونقدر بهت حس امنیت میدن که گاهی انگار میکنی یه دوشاخه دارن و وصلن به یه پریزی که منبع تغذیه و آرامش و لبخند و . . .
دیگه یه جاهایی آدم باید از خواننده خاموش تبدیل بشه به کامنت گذار روشن! چقدر من این نوشته ها، این کارهای زیبای هنری شما رو دوست دارم و چقدر این رانندگی کردن را...یاد یک سال و نیم پیش خودم افتادم! تنهایی رانندگی کردن با استرس چه مزه ایی داره...
عزیزم مرسی که برام نوشتی عزیزم یعنی منم یه روز هوس میکنم که با استرس برونم؟ اتز بس ریلکسم؟
بعضی آدما انگارحضورشان فرق دارد... انگار در فضا پررنگ ترند... فرقی نمکند که حرفی بزنند یا نه! یا اصلا میشناسیشان یا نه! انگار جزء جزء وجودشان هاله ای از انرژی و محبت ساطع میکند... وتنها تماشایشان کافیست تا بی اختیار لبخند بزنی...!
بعد میان سه تا سه تا پست میزارن
شما برچسب پستو دقت کن!
خدا حفظشون کنه
برای همه
دیگه یه جاهایی آدم باید از خواننده خاموش تبدیل بشه به کامنت گذار روشن! چقدر من این نوشته ها، این کارهای زیبای هنری شما رو دوست دارم و چقدر این رانندگی کردن را...یاد یک سال و نیم پیش خودم افتادم! تنهایی رانندگی کردن با استرس چه مزه ایی داره...
مرسی که برام نوشتی عزیزم
یعنی منم یه روز هوس میکنم که با استرس برونم؟
اتز بس ریلکسم؟
خوشبحالت که کسی دوروبرت هست که این شکلیه ...
من که فعلا اطرافم هیچکس این شکلی نیست....
اتفاقا دور و برم نیست
خیلی ازم دوره
گاعی عکساشو تو فیس بوک می بینم
اما لبخندشو می شناسم
خیلی خوب
بعضی آدما انگارحضورشان فرق دارد...
انگار در فضا پررنگ ترند...
فرقی نمکند که حرفی بزنند یا نه!
یا اصلا میشناسیشان یا نه!
انگار جزء جزء وجودشان هاله ای از انرژی و محبت ساطع میکند...
وتنها تماشایشان کافیست تا بی اختیار لبخند بزنی...!
برام جالب بود که تو هم یه حس مشابه رو تجربه کردی.
اوهوم
خیلی وقتا ملموسه